Przekazywać i dzielić się
Radość wysiłku
Zero bólu, zero lęku: tylko radość grania!
Schorzenia funkcjonalne muzyków są dziś dobrze opisane:
Schorzenia funkcjonalne tancerzy również są dziś dobrze opisane:
Schorzenia aktorów nie są oczywiście tak specyficzne jak u tancerzy i muzyków.
Istnieją też inne, równie uciążliwe dolegliwości (niesklasyfikowane jako choroby):
„Zapalenie ścięgna”: termin używany nieprecyzyjnie, który wciąż prowadzi do wielu nieporozumień. Takie dolegliwości mogą być naprawdę obezwładniające.
Inny przykład: brak elastyczności przy schodzeniu w niski rejestr wynika z nadmiernego rozluźnienia aparatu zadęcia. Ta niewygoda zmusza cię do kompensacji, tworzy zbędne napięcia i zmęczenie.
Nie zapominajmy, że jakość aparatu zadęcia i warg zależy od dynamiki języka i od oddechu. Język jest bezpośrednio powiązany z kontrolą przepływu powietrza i chroni przed kompensacjami aparatu zadęcia lub warg.
Skupianie się wyłącznie na aparacie zadęcia jest źródłem napięć:
Aby zoptymalizować aparat zadęcia lub pracę warg, warto dostroić barki, oś pionową „od stóp do głowy”, oddech i język.
Profilaktyka jest niezbędna, by zapobiec pojawieniu się schorzeń funkcjonalnych albo ograniczyć ich rozwój i nasilenie – dotykają one zarówno najmłodszych, jak i najbardziej doświadczonych.
Szkolenie szyte na miarę, uwzględniające twoje cele, twój kalendarz i miejsce zamieszkania.
Wspólnie tworzymy treść twojego szkolenia, zgodnie z twoimi potrzebami i w miarę twoich postępów. Poruszane tematy, wszystkie bezpośrednio związane z twoją grą, to:
Szkolenie można zorganizować na kilka sposobów, w zależności od miejsca zamieszkania i dostępności:
W Paris pracujemy razem w miejscu specjalnie przeznaczonym dla artystów. Nagrania wideo pozwalają oglądać wielokrotnie konkretne treści i przyswajać je jeszcze szybciej. Pracujemy według planu działania ustalonego na pierwszym spotkaniu, który z czasem ewoluuje, by odpowiadać na twoje potrzeby. Sesje grupowe w Paris, w gronie od 3 do 5 profesjonalistów, przyspieszają przyswajanie. Są szczególnie owocne, bo pytania każdego uczestnika służą wszystkim. W zależności od miejsca zamieszkania możemy też pracować zdalnie i łączyć wszystkie te możliwości.
Wszystkie te formy oczywiście się uzupełniają i pozwalają ci wybrać to, co dla ciebie najwygodniejsze, by rozwijać się we własnym tempie.
Zadzwoń do mnie albo napisz e-mail i zostaw swój numer telefonu – z przyjemnością osobiście wesprę cię w twoich projektach.
W Paris lub zdalnie, we własnym tempie
Poniższe szkolenia mogą być finansowane dla osób ze statusem pracownika sektora widowisk zatrudnianego okresowo (francuski status „intermittent”), dla nauczycieli szkół muzycznych i konserwatoriów oraz dla muzyków orkiestrowych.
Formalnościami zajmujemy się my, a ty skupiasz się na szkoleniu, by od razu wcielać je w życie.
Zostaw mi swój numer telefonu, a odpowiem na wszystkie twoje pytania: contact@marcpapillon.com
Do zobaczenia wkrótce,
Marc, 06 62 23 61 03
Pierwsze spotkania poświęcimy ocenie twojej organizacji pracy (technicznej, mentalnej i strategicznej) oraz stworzeniu indywidualnego planu, który odpowie na twoje potrzeby i cele. W grupie lub indywidualnie, online lub na miejscu – lubię podróżować i przyjeżdżać, by cię poznać.
Każdy ma słabe punkty w dążeniu do doskonałości. Będę ściśle z tobą współpracować, by zdobyć te szczyty, gdy już jasno je nazwiemy i ustalimy priorytety. Wyjść na scenę i grać ze swoimi słabościami, w pełni korzystając ze wszystkich swoich zasobów – to wyzwalające.
Bycie artystą to coś więcej niż ćwiczenie i doskonalenie gry, dlatego podzielę się z tobą innymi przydatnymi narzędziami, takimi jak wyobrażenie ruchowe, wizualizacja mentalna czy uważność – narzędziami, które włącza się stopniowo (zero bólu i zero lęku), by uzyskać pełną swobodę ekspresji.
Trio, kwartet, kwintet · muzyka klasyczna, jazz, muzyka współczesna
Grasz w zespole kameralnym, jazzowym albo rozrywkowym? Zaproś swój zespół, by poszedł jeszcze dalej. Szkolenie finansowane dla artystów ze statusem „intermittent”.
Dla wykonawców w takich zespołach praktyka wymaga nie tylko najwyższych umiejętności instrumentalnych i artystycznych, lecz także dążenia wszystkich muzyków do spójności zarówno technicznej, jak i estetycznej. Wspólne muzykowanie sprzyja właśnie takiemu rodzajowi i takiemu stopniowi zaangażowania, osobistego i zbiorowego zarazem. Takie zespoły z natury budują się latami. Stały zespół to nie tylko trzech, czterech, pięciu czy sześciu muzyków wykonujących partyturę – to ludzie, którzy prowadzą muzyczny dialog. A w przypadku zespołów zawodowych robią to przed publicznością.
Fizyczny · Techniczny · Strategiczny · Mentalny
bez instrumentu
Klucze do przygotowania fizycznego przed grą (próby, przesłuchania, koncerty, konkursy). Budowanie wytrzymałości, elastyczności, szybkości reakcji, stabilności i siły, panowanie nad ciałem w przestrzeni.
przy instrumencie
Łączenie wymagań technicznych instrumentu z poszanowaniem anatomii funkcjonalnej: brzmienie, wibrato, zmiany pozycji, tempa, dynamika, słup powietrza, elastyczność aparatu zadęcia, artykulacja i ataki dźwięku itd. Rozkładanie wysiłku, oszczędzanie sił…
organizacja pracy
Nauka organizowania czasu pracy i priorytetów, zwiększanie efektywności, planowanie przerw… Zoptymalizowana strategia uwalnia czas.
nastawienie
Rozwijanie koncentracji, granie z pewnością siebie w każdych okolicznościach, z jasno określonymi celami. Subtelne i ergonomiczne podejście rozwija pożądane cechy: biegłość, wytrzymałość i radość wspólnego grania.
Warsztaty są pomyślane tak, by muzyk i cały zespół mogli już na najbliższych próbach i koncertach korzystać z narzędzi wypróbowanych podczas tych dni. W ramach coachingu grupowego otrzymujesz dostęp do wideowarsztatów na miesiąc przed naszym spotkaniem, więc masz czas, by obejrzeć je tyle razy, ile potrzeba.
Profilaktyka jest niezbędna, by zapobiec pojawieniu się schorzeń funkcjonalnych albo ograniczyć ich rozwój i nasilenie – dotykają one zarówno najmłodszych, jak i najbardziej doświadczonych.
Te dni szkoleń i coachingu odbywają się w waszym stałym miejscu prób albo w Paris.
W grupie muzyk korzysta z doświadczeń innych. Efekt lustra jest konstruktywny zarówno dla pracy zespołowej, jak i dla zdrowia fizycznego i psychicznego muzyka.
Przedpołudnie poświęcamy na wyjaśnienie nieporozumień funkcjonalnych podczas spotkań indywidualnych, a reszta grupy w tym czasie pracuje już nad kierunkami zaproponowanymi na początku dnia.
Po południu spotykamy się wszyscy razem, by w nowej dynamice grupy stosować i rozwijać nowe narzędzia.
Pracę można potem kontynuować w ciągu roku, by pójść jeszcze dalej i przygotować na przykład kolejny koncert.
Napisz do mnie lub zadzwoń – razem ułożymy program tego dnia.
Każdy z nas ma w sobie zasoby, by „stawić czoło”: jak je rozpoznać i udoskonalić, by optymalnie wykorzystywać je na scenie czy podczas występów przed publicznością?
Uczestnicy otrzymują narzędzia do przeprowadzenia takiej samooceny. Rozwijanie nowych technik radzenia sobie z występem publicznym i stosowanie ich we właściwych momentach.
Kurs opiera się na praktycznym wykorzystaniu różnych zasobów psychologicznych, którymi dysponujemy, by osiągnąć jak najlepszy występ, oraz na wdrażaniu technik, które pozwalają zyskać większą kontrolę i skuteczność na scenie lub przed publicznością.
Kurs koncentruje się na praktyce technik mentalnych i fizycznych prowadzących do optymalnego wykonania muzycznego.
Konserwatoria, orkiestry, szkoły
Marc Papillon pomaga artystom szybko nauczyć się osiągać lepsze wyniki:
aby w końcu coraz lepiej rozumieć swoje potrzeby, możliwości i kierunki rozwoju.
Wspierać artystów i dawać im praktyczne spojrzenie na włączanie nowej wiedzy:
Marc dzieli się z tobą swoją pracą i każdego dnia tworzy nowe, specjalistyczne narzędzia.
Dłoń · aparat zadęcia · plecy · barki
Dłoń to niezwykła i złożona architektura.
Każdego dnia poświęcasz czas, by wypracować lepsze czucie.
Technicznie rzecz biorąc, stabilność nadgarstka jest kluczem do swobody palców. Tymczasem zbyt często uczy się „elastyczności” nadgarstka.
Inny przykład nieporozumienia: często dąży się do „rozluźnienia” kciuka. Tymczasem kciuk jest filarem stabilności dłoni – ruchomy czy nieruchomy, pozwala pozostałym palcom zyskać swobodę.
Gdy te punkty odniesienia zostają zaburzone, dłoń się rozregulowuje, co rodzi ból i lęk.
Odzyskać dłoń stabilną, czułą i silną to przywrócić palcom zwinność, niezależność i precyzję.
Stabilny aparat zadęcia, rozluźniona żuchwa, elastyczne wargi, panowanie nad językiem.
U instrumentalistów grających na instrumentach dętych kluczowe jest poszukiwanie równowagi między mięśniem zwieraczem (okrężnym ust) a wszystkimi mięśniami rozwierającymi.
O ile mięśnie rozwierające pracują we wszystkich kierunkach, „promieniście”, o tyle mięśnie obniżające wargi są zbyt często zaniedbywane.
Zbyt rozluźniony aparat zadęcia prowadzi do kompensacji (napięcia karku i gardła, zaciskanie żuchwy), które ograniczają elastyczność w niskim rejestrze i sprzyjają zmęczeniu.
Skupianie się wyłącznie na aparacie zadęcia jest źródłem napięć:
Jakość aparatu zadęcia i warg zależy bezpośrednio od dynamiki języka i od oddechu. Dostroić trzeba cały system (język, oddech, postawę), by zachować swobodę ekspresji.
Oś pionowa „aktywna i rozluźniona”, od stóp do głowy: stabilność, zakorzenienie i wytrzymałość.
W pozycji siedzącej, stojąc, w marszu czy w spoczynku kręgosłup jest częścią naszej osi.
„Muszę się wyprostować” – to częsta i męcząca myśl. Rozluźnianie się aż do zapadnięcia męczy nie mniej. Unoszenie głowy i ściąganie barków do tyłu nie jest właściwe i prowadzi do zmęczenia.
Jeśli dodać do tego zbyt niski oddech, nieuchronnie dochodzi do rozluźnienia gorsetu brzusznego i napięć w odcinku lędźwiowym lub szyjnym.
Napięcie mięśniowe jest kluczem do rozluźnienia fizycznego i psychicznego. Mięśnie brzucha, pośladków, grzbietu, stopy, miednica, plecy, oddech: aktywna oś dla zrównoważonej głowy.
Przestań walczyć, graj z grawitacją! Właściwa równowaga to aktywne napięcie: mięśnie brzucha, grzbietu, miednica, oddech. Dzięki temu napięciu głowa równoważy się bez wysiłku, a muzyk zostaje uwolniony od walki z grawitacją.
Silne barki uwalniają wargi i dłonie.
Granie oznacza utrzymywanie ramion w zawieszeniu, w stosunkowo nieruchomej pozycji. Barki i kark się męczą, więc próbujesz je rozluźnić. To częsty refren, ale „relaksując” je, w rzeczywistości je napinasz! Bo ciężar ramion obciąża mięśnie górnej części pleców.
Barki odgrywają zasadniczą rolę. W zawieszeniu podtrzymują ramiona i warunkują swobodę dłoni i oddechu.
Nadmierne rozluźnienie męczy kark i ogranicza oddech. Ściąganie barków do tyłu wywołuje ból między łopatkami.
Natomiast barki zaangażowane i aktywne odciążają kark, uwalniają aparat zadęcia i dłonie oraz wzmacniają pewność siebie.
Przekazywać i dzielić się. Radość wysiłku.
Błędy funkcjonalne często utrwalają się zbyt wcześnie: dążenie do nadmiernego rozluźnienia fizycznego wywołuje liczne kompensacje. Barki, nadgarstki, brzuch, kciuki, język i gardło to obszary, których to poszukiwanie rozluźnienia dotyczy najczęściej.
Tak wiele rad przekazywanych z pokolenia na pokolenie podtrzymuje nieporozumienia, co odbija się na komforcie, biegłości czy wytrzymałości.
Dzięki bardziej świadomemu podejściu do anatomii funkcjonalnej utarte przekonania stopniowo ustępują miejsca nowym. Narzędzia potrzebne do ekspresji, biegłości i przyjemności ułatwiają tę naukę.
Dydaktyka szybko się rozwija i dziś może opierać się na anatomii funkcjonalnej. Włączenie tej wiedzy do pedagogiki jest niezbędne.
Czas rozszyfrować te nieporozumienia i uświadomić sobie na przykład, że bezruch jest jedną z głównych przyczyn schorzeń funkcjonalnych. Nadmierna powtarzalność i brak stabilności to kolejne czynniki sprzyjające zaburzeniom funkcjonalnym.
Brak ergonomii ruchu, perfekcjonizm, forsowanie się i pomijanie przerw – wszystko to pokazuje, jak ważna jest organizacja pracy.
Uprawianie muzyki i tańca wiąże się z powtarzanymi obciążeniami biomechanicznymi, które mogą doprowadzić do porzucenia praktyki lub jej znacznego spowolnienia, odbijając się także na zdrowiu psychicznym.
Powszechnie przyjęte kryteria, według których praca powtarzalna jest uznawana za czynnik uciążliwości, to:
Nie chodzi jednak o nauczanie anatomii, lecz o podsunięcie artystom skrótów, które odpowiadają na napotykane problemy (zmęczenie pleców, karku, barku, trudności z ułożeniem dłoni, niezależnością palców, nadmierną ruchomością stawów, lękiem itd.).
Uwzględnienie anatomii funkcjonalnej pozwala uprościć technikę ciała.
Te równowagi, służące tańcowi, muzyce i każdej innej formie sztuki, trzeba zachować i optymalizować, by móc długo grać całym swoim ciałem.
Wychodzenie na scenę z trudnością w panowaniu nad emocjami oddala od radości grania i tańczenia.
Grać i tańczyć bez (przytłaczających) emocji nie znaczy grać bez muzykalności ani tańczyć bez wyczucia ruchu.
Rozwijaj swoje fizyczne punkty odniesienia – te, które cię zakorzeniają i stabilizują.
Złe zarządzanie emocjami ogranicza możliwości techniczne i ekspresję. Ograniczasz swoją wytrzymałość – i właśnie to wywołuje u ciebie stres.
Masz więc wybór: wyjść na scenę spokojnie, pozostając w kontakcie ze swoimi odczuciami, albo zgubić się w emocjach. Jedno albo drugie.
Oddech często wykorzystuje się też do opanowywania emocji. Jednak w sytuacji występu zbyt niski oddech (brzuszny, głęboki czy przeponowy) wcale cię nie rozluźnia.
Cała ta wiedza pozwala artystom i nauczycielom zyskać na efektywności we własnej praktyce i włączyć ją do swojej pedagogiki.
Technicznie rzecz biorąc, stabilność nadgarstka jest kluczem do swobody palców. Tymczasem zbyt często uczy się elastyczności nadgarstka.
Inny przykład nieporozumienia: często dąży się do „rozluźnienia” kciuka. Tymczasem kciuk jest najważniejszym palcem dłoni – przyczynia się do stabilności nadgarstka i śródręcza. Podobnie jak paluch, najważniejszy palec stopy. Stabilność kciuka, ruchomego czy nieruchomego, daje pozostałym palcom swobodę działania.
Stabilność stawu skokowego jest fundamentalna, podobnie jak mięśnie własne stopy.
Utrata punktów odniesienia i „dobrych” odczuć budzi oczywiście ogromny lęk.
Uświadomienie sobie tych nieporozumień ułatwia optymalizację ruchu i regenerację, a także zwiększa radość grania.
Te nieporozumienia zaburzają pracę dłoni i sprzyjają „zapaleniom ścięgien” oraz innym dysfunkcjom.